Het Oorlogsdagboek van Mej. P Dozy over de periode 18 - 21 September 1944 Vervolg

 

 

Terug naar bladzijde 153

Terug naar de inhoud

Naar bladzijde 155

44F Dagverhaal Vervolg

blz 154

redden, dat het helemaal geen goede cognac was. "Maar" stelde de Amerikaan voor "misschien wilt U ze toch wel proeven?"
Ik sloeg het vriendelijke aanbod af en stelde voor aanstonds te beginnen met de huiszoeking die immers zo'n haast had. Wij gingen de trap op, de twee op buit beluste buren achter ons aan. De verwachting van dit tweetal werd vervuld: de Amerikaan hield uitdeling van het fraai met grote hakenkruizen en adelaars bedrukte Duitse militaire ondergoed, van laarzen en sigaretten en van nog veel meer begeerlijke zaken. Tot ik mij er in mengde met de overweging dat er ook wel iets als vergoeding toekwam aan de rechtmatige bewoonster van het huis, mijn nicht die in Duitsland gevangen zat. Aanstonds erkende Mr. Allan eigenlijk geen recht te hebben over de dingen te beschikken en eigende zich al sprekende tegelijkertijd de mooie ponjaard toe die boven het bed van de Hauptmann was blijven hangen. In mr. Allans ogen meende ik te lezen dat hij in gedachten reeds bezig was een verhaal samen te stellen omtrent de heldhaftige verovering van dit wapen; het verhaal dat hij eenmaal aan vrienden en familie in de States hoopte op te dissen .....
Bedden werden overhoop gesmeten, kasten uitgehaald en verschoven om te zien of er iets achter verborgen was. 't Viel mij op dat Mr. Allan elk voorwerp dat hij aanraakte zo langzaam en voorzichtig optilde alsof het met een onzachter wijze van aanvatten zou kunnen ontploffen. Ineens drong het tot mij door dat de vrees voor Booby-traps hier achter zat waarop
- 31a -
ik mij haastte te verklaren dat de Duitsers te plotseling verdwenen waren om nog gelegenheid tot het stellen van dergelijke valstrikken te hebben gehad. Dit was een grote geruststelling.
Ieder boek, iedere brief en ieder onnozel stukje papier werd nagesnuffeld en moest op verzoek vertaald worden. Mr. Allan was de Duitse taal niet machtig en de ambtenaar van het gemeentehuis kende niet voldoende Engels om als tolk op te treden zodat men mijn eerst ongewenste tegenwoordigheid tenslotte toch op prijs stelde.
Mr.Allan zeide dat de Duitse uniformen later opgehaald zouden worden; men had ze nodig om de soldaten te tonen hoe de Duitsers er uit zagen. Het argument leek mij zonderling, 't was meer waarschijnlijk dat ze voor een ander doel gebruikt zouden worden. Daar vervlogen al onze plannen met het kostelijke goed; in gedachten hadden wij verscheiden bekenden gelukkig gemaakt met de degelijke warme kleren.
In de eetkamer was een kaart van het oorlogsterrein blijven hangen. Deze werd nauwkeurig aan alle kanten beschouwd om te zien of er geen tekens of aanwijzingen op aangebracht waren. Aangezien het onderzoek niets opleverde mochten wij de kaart behouden.
Eensklaps barstte een luchtgevecht boven ons los. Daumiers vrouw zwierf angstig om haar man roepende om het huis; haar echtvriend gaf met een zodanige snelheid aan de dierbare stem gehoor dat de bekende vergelijking van de hond die met de staart tussen zijn poten wegvlucht onwillekeurig in de gedachten opdook. Zodra de kanonnen zich mede in het concert mengden en granaten langs The Finish scheerden sloop ook de andere buurman heen. Mr. Allan rende naar buiten om de luiken aan de Oostzijde te sluiten; dan wachtten wij schuilend in de gang. Ik nam de gelegenheid te baat om de Amerikaan een paar vragen te stellen doch begrijpelijkerwijze liet hij weinig los. Mr. Allan vertelde enkel dat hij gisteren per glider uit Engeland vertrokken was en hier geland.
- 32 -
Van een gaping in het schieten maakten wij gebruik om het huis te verlaten. Het respijt was slechts schijnbaar, nauwelijks buiten vlogen er weer granaten over. In het Binnenveld moesten wij vijf maal op de grond gaan liggen en in de Houtlaan een zesde keer. Indien er een toeschouwer ware geweest, onbekend met de aanleiding tot deze ongewone handelwijze, voorzeker zou hij gelachen hebben om het zotte schouwspel van de drie mensen die telkens achter elkaar tegen de grond aansloegen, als door een speelse kinderhand omgegooide tinnen soldaatjes.
Bij de spoorwegovergang werd het bevel van de Amerikaan: "Vlug oversteken!" in een draf opgevolgd. Ik verliet mijn begeleiders bij de toren om de kortste weg door tuin en huis van de Dokter te nemen. Het pad lag bezaaid met glasscherven, aan de achterzijde van de rij huizen was geen onbeschadigde ruit meer te bekennen.

 

Terug naar bladzijde 153

Terug naar de inhoud

Naar bladzijde 155