| 44Q - Vervolg dagverhaal |
blz 256 |
Geruchten zijn talrijk, één spreekt over een offensief bij
Kranenburg. Wij vluchtelingen hechten er maar al te graag geloof aan en
berekenen hoe onze kansen op terugkeer stijgen indien het waarheid
bevat. Op de Muntberg, het landhuis dat ten Westen van Groesbeek midden
in de bossen ligt, is nog steeds een afdeling van de O.D. Volgens deze
mannen breken de in het dorp gelegerde mannen al 't houtwerk uit de
huizen om er hun vuren mee te stoken; zelfs de meubels worden hiervoor
gebruikt. Beseffen zij dan niet dat de bevolking toch eens zal
terugkeren? En waarvoor is 't nodig, dagelijks trekken grote wagens vol
kolen naar het front. En verder is er immers een overvloed van hout in
de bossen.
Vrijdag 1 December.
De Maas zakt wat, de veerboot vaart weer; gedurende de hoge
waterstand bestond er vrijwel geen verbinding met de Gelderse oever.
Slechts af en toe waagde een roeibootje zich op de wilde stroom om de
meest noodzakelijke dingen en een enkele zeer haastige of zeer
ondernemende passagier over te brengen.
- 116 -
Een dezer dagen heeft alles wat om en bij de Maas was een vreselijke
schrik gehad. De soldaten zijn bezig de brug te slaan en 't is in de
omgeving altijd vol met belangstellenden.
Iemand keek bij toeval uit een bovenvenster van het hoge Veerhuis en zag
iets met snelheid de rivier af drijven. 't Leek hem verdacht toe en
fluks waarschuwde hij de wacht op den dijk. Naderbij gekomen maakte het
voorwerp de indruk rond te zijn en slechts gedeeltelijk boven water uit
te steken. De dijkwacht alarmeerde onverwijld de bruggewacht en deze de
op de brug aanwezige officier, die met een blik op het naderende ding
schreeuwde: "Allen dekking zoeken!" Men had het bevel niet
afgewacht; links en rechts draafden en holden de mannen de brug af, naar
het stadje toe of ver weg de dijken langs. Ook de toeschouwers waren in
een oogwenk verdwenen, de meeste doken in de kelders van het Veerhuis.
Een paar moedige militairen hadden zich verdekt opgesteld en keken
vanuit hun schuilplaats gespannen wat er verder zou gebeuren. Het ding
was nu vlak bij de brug, zou het stoten tegen een ponton? Neen, het
zocht netjes zijn weg tussen twee schuiten door, verdween uit het
gezicht om aan de andere zijde van de brug vlug zijn koers te vervolgen
naar de half in 't water liggende spoorbrug toe, waar het ook ongeremd
door glipte. Het Gevaar was voorbij!
Niemand heeft geweten wat het was. Toch had het een goede dienst
bewezen, het had de aandacht gevestigd op de kwetsbaarheid van de brug.
Waren door de Duitsers niet reeds ontelbare pogingen gedaan om de voor
de Geallieerden zo onmisbare oeververbinding over de Waal bij Nijmegen
onbruikbaar te maken? Worden niet zulke bekwame krachten als Duitslands
beste wedstrijdzwemmers uitgezonden om springladingen aan de pijlers van
de Waalbrug te bevestigen? Zouden zij ook geen pogingen in 't werk
stellen om onze schipbrug te vernielen?
Kort nadat het Iets de rivier was komen afdrijven, werd een duizend
meter stroomopwaarts van de brug een metalen net gespannen. De bewoners
van het Veerhuis, die alle nachten in de kelder hadden doorge-
- 117 -
bracht in angst en spanning, konden nu weer gerust gaan slapen in hun
bedden.
Het garnizoen van Ravenstein bestaat thans behalve uit Genie en R.A.F.
uit Schots-Canadese troepen. De Ravensteiners kijken hun ogen uit bij de
ongekende verschijning van mannen met rokjes aan, van zo iets hebben zij
nooit gehoord. De commandant van de Schotten is een man die aan traditie
hecht. Met veel ceremonieel wordt iedere morgen op onze Plaats een
inspectie gehouden en de wacht afgelost, begeleid door de muziek van de
doedelzakken. Als wij uit de verte de vreemde, weemoedige klanken horen
naderen, haast ieder zich naar de vensters om niets van de fraaie
plechtigheid tee missen.
|