Het Oorlogsdagboek van Mej. P Dozy over de periode 16 - 25 December 1944 Vervolg

Terug naar bladzijde 272

Terug naar de inhoud

Naar bladzijde 274

44S - Vervolg dagverhaal

blz 273

werden toch talloze brieven gewisseld. Zo Fred zelf de te vertalen epistels niet brengen en halen kon dan belastte Toon er zich goedig mee. Soms verzuchtte Toon wel: "Ik begrijp niet wat ze elkaar allemaal te schrijven hebben." Als ik antwoordde: "Jullie kunt met elkander spreken, vergeet dat niet" dan kreeg hij een hevige kleur en deed er verder het zwijgen toe. Alles, de meest tedere liefdesbetuigingen en zelfs het gewichtige aanzoek om de hand van de dochter aan de vader ging door Miss Groesbeeks pen.
Deze idylle eindigde werkelijk met het bekende slot van alle sprookjes: "..... en daarna leefden zij lang en gelukkig samen." Frédéric is gezond en wel door de oorlog heen gekomen en heeft zijn teerbeminde Tonia als zijn echtgenote mee naar Canada kunnen voeren.
Toen Fred evenwel vóór Kerstmis afscheid kwam nemen omdat hij "elders" - wat betekende naar het front - heen gestuurd werd, waren de zaken nog niet erg ver gevorderd. Hij vertrok met een bezwaard hart en verzocht dringend hem ook verder voort te willen helpen. Gelijk reeds gezegd,
- 151 -
had de goede jongen als een bizondere attentie leren zolen en hakken voor mij meegebracht: "Want die schoenen van U zijn niet in al te beste staat. Zo als u weet ben ik schoenmaker van beroep en ik had ze zelf eens grondig willen herstellen, maar dat gaat nu helaas niet meer; morgenochtend in de vroegte vertrekken wij al."
Natuurlijk beloofde ik hem grif om alle brieven onverwijld te vertalen en op te sturen en voorts gaf ik de brave kerel mijn beste wensen voor een behouden terugkomst mee.
Overgelukkig met zijn kostelijk geschenk ging ik dadelijk naar den schoenmaker die te voren de reparatie afgewezen had omdat er geen leer bij gegeven werd. Nu weigerde hij opnieuw, ditmaal daar hij volgens zijn zeggen geen tags of schoenspijkertjes had,
't Was een diepe teleurstelling. In de behoefte om mijn bezwaard gemoed te luchten, liep ik even binnen bij het zestal in de Maasstraat, bij de tuinmansfamilie. Wij vluchtelingen hadden immers allen onze ondervindingen van onwelwillendheid en tegenwerking en konden ons in elkanders moeilijkheden verplaatsen.
Een dag of tien later bleek weer hoe de vluchtelingen elkaar niet in de steek lieten. Daar bracht Theo op een avond een hele doos vol tags, welke hij met behulp van zijn zwager die in Nijmegen op een schoenfabriek werkte, had weten te bemachtigen. En de Hagenaren van de boerderij bij Huisseling verzekerden dat hun boer voor het verzolen kon zorg dragen; de man deed dat werk altijd voor het gehele gezin. Eindelijk kreeg ik dus mijn schoenen in orde, wel niet extra keurig, maar o weelde, ze waren tenminste waterdicht!

Zondag 24 December.

Bij het ontwaken schijnt een heldere winterzon naar binnen, een ongewoon verschijnsel na alle dagen mist of regen. 't Is koud, het heeft vannacht gesneeuwd en flink gevroren. Een echte witte Kerstmis. Want wij rekenen dat met deze Zondag de Kerstdagen reeds beginnen. Als wij niet reeds door zon en sneeuw in de goede stemming waren,
- 152 -
zouden de feestelijke, verrukkelijke bakgeuren die het huis vervullen er ons wel in brengen. Een stevig ontbijt van vers gebakken balkenbrei, heet uit de pan, wacht in de keuken.
"Dat is met Kerstmis Ravensteinse traditie" verzekert Vader van Tilborg. De meisjes, die in hun Zondagse kleren met de spetterende koekepan bezig zijn, mopperen en vinden dat die gewoonte beter afgeschaft kon worden.
Een kerkgang over droge straten, de modder is hard bevroren. Ds Boenders, de bekende predikant van Oss die zo lang in het kamp van Vught gevangen is geweest, leidt de dienst. Frater Joachim getuigde van hem: een reuzefijne man. 't Is ook een reuzefijne preek. Hij verkondigt dat wij allen bouwstenen zijn voor Christus rijk en hoe wij dit nu in gedachte moeten houden nu wij het Vaderland na de bevrijding wederom moeten opbouwen. Niemand mag zich daar aan onttrekken of zich te groot of te klein voor dit werk achten, ieder moet zijn beste krachten geven. Een verheffende, moed gevende preek die van het begin tot het einde boeit. Onze eigen Dominee bespeelt het

 

Terug naar bladzijde 272

Terug naar de inhoud

Naar bladzijde 274