Welkom Martien, is de leuze, Deze dag zoveel geuit.

En ook wij hier buurtbewoners, weten dat deez’ wens beduidt.

Welkom daarin ligt verscholen, hoe altijd aan jou is gedacht.

En hoe wij in angstig spannen, jou hier hebben teru verwacht.

Maanden, maanden zijn verstreken, langzaam zeker ging de tijd.

Steeds opnieuw weer uitgekeken…..Nu heeft jouw komst ons weer verblijd.

  Wij willen je deez’ blijdheid tonen, niet alleen in dit gedicht,

Maar ook in een klein’ surprise, dat mede aan jou is gericht,

Wil dit dan nog jaren dragen “Des Buurtbewoners Hartelijkheid”.

Laat daarbij de spreuk je dienen, die hier bij past: “Beidt de Tijd”.

Kijk, dan weten wij, je bent gekomen, juist zoals je was gegaan:

Martien is dezelfde Martien, en dat trekt ons juist zo aan.

Ja, dan is er rede tot verheugd zijn, dan is er vreugde en plezier.

Weet, dat daarin zullen delen, alle Buurtbewoners hier.

  Leonardus Kuypers, van 4-4-7 R.I. uit St. Michielsgestel (Nb.), geboren 02-10-1926.

Johannes v.d. Braak, van 4-4-7 R.I. uit Den Haag, geboren 30-10-1927.

Jan Bolleurs, van 4-4-7 R.I. uit Dordrecht, geboren 15-07-1927.

Korporaal Willem Jan Jonker, van 4-4-7 R.I. uit Apeldoorn, geboren 15-01-1925.

Johannes Mattheus Doove, van 4-4-7 R.I. uit Noordwijk, geboren 19-10-1927.

Johannes Franciscus van Geneygen, van 4-4-7 R.I. uit Lienen, geboren 24-02-1926.

Jacobus Hubertus Hermans, van 4-4-7 R.I. uit Maasdriel, geboren 14-06-1927.

Sergeant J.C.H. Janssen, van 3-4-7 R.I. uit Scheveningen, geboren 15-04-1925.

Wat niet vermeld staat in het dagboek, maar wat Martien Zilessen wel verteld heeft tegen derden, is dat ook hij mensen heeft moeten doden. Dit echter, om zelf in leven te kunnen blijven. Noodweer dus. Ook staat er niet in vermeld, wat hij echter mij eens heeft verteld, is dat hij een kameraad van een boomstam zag vallen bij het oversteken van een rivier. Na de val in het water, werd hij in zijn onderlichaam gegrepen door een krokodil, en verloor een, wellicht beide benen. Verdere details zijn tot op heden onduidelijk.  Ook vertelde mijn Martien Zilessen, dat bij enkele patrouilles er inheemsen met een hoofddoek meegingen samen met enkele Nederlanders van een “speciale eenheid”. Deze gingen dan voor op. Als dan de uiteindelijke patrouille volgde, waren er meestal afgeslagen hoofden op spiesen gestoken en op andere verschrikkelijke manieren vermoorde personen die langs de route lagen. Ze “zuiverden”, zo macaber als het ook klinkt, de weg voor de gewone soldaten in gevaarlijke missies.De KNILlers hielpen de Hollanders, en na de oorlog, want dat was het, gingen velen met hun complete families naar Nederland, want daar in Indie werden ze beschouwd als verraders, en zouden zonder pardon beestachtig vermoord zijn door de aanhangers van Soekarno. Ook in Groesbeek waren ex-KNILlers omstreeks 1950 komen te wonen. Twee families, die wonen in de Breedeweg en de Stekkenberg ken ik goed. In verband met de privacywetgeving en respect, vermeld ik echter niet hun namen.Veel is nooit echt naar buiten getreden, met name de vreselijke herinneringen die vele jongens hebben gehad, door de verschrikkelijke verminkingen en martelingen van soldaten, hun handlangers en tipgevers. De klewang was een veel gebruikt (stil !) wapen in die periode.80 % van het dagboek geeft niet de trauma’s weer, die de jongens die nooit in een dergelijke situatie hadden geleefd, hun hele leven met zich mee zouden dragen. Velen hebben hun leven lang niets kunnen vertellen wat ze allemaal meegemaakt hebben. Zo ook m’n vader ! Wel geeft het dagboek (en de verschillende foto’s) een ietsje duidelijker beeld aan diegenen die het nooit hebben meegemaakt. Het toont het eiland Zuid-Oost Sumatra, van toen. Nu is het noorden van Sumatra (Atjeh) overduidelijk in het nieuws met beelden van het heden, naar aanleiding van de zeebeving van december 2004 en de daarop volgende Sunami.Bij beelden buiten het getroffen gebied kan men zien, hoe het eiland er (nu en ook toen) uit ziet.