Wij Protestanten hadden geen kerkdienst en voor de Katholieken was de kerkgang niet verplicht wegens het gevaar op de weg. In de Katholieke kerk is tot Vrijdag 29 September geregeld elke dag een enkele mis gelezen; de eerste dagen waren hierbij nog verscheiden aanwezigen.
In de loop van de morgen kwam Mr. Allan vragen of ik even met hem mee wilde gaan naar The Finish daar hij er enkele dingen moest ophalen. Tegenover ons inrijhek in de beschutting van een boom wachtte een keurige particuliere auto; waarschijnlijk een zorgvuldig voor Duitse hebzucht verborgen gehouden exemplaar, vol motteballetjes en naftalinepoeder, dat nu de geallieerden in handen was gevallen. Wij hotsten de Zevenheuvelenweg af over de gebroken dakpannen en stenen van het Ottenhofhuis die de doorgang bijna geheel versperden. De driver, bevreesd het pas verworven mooie wagentje te beschadigen, bromde en mopperde en verklaarde het "murder for the tyres."
Het gerucht als zouden de Maastrichtenaren The Finish ontvlucht zijn was ons reeds ter ore gekomen en nu konden wij aanschouwen hoe zij in hun paniekstemming de boel achtergelaten hadden. In de gang zwierf een pan met eten, in de schuur stond nog een kist vol kostbare briketten, in de
- 54 -
kelder lagen meubels en beddegoed. Bij hun haastige vlucht hadden zij ten minste de voordeur nog achter zich dichtgetrokken doch het W.C. raampje stond wagenwijd open. Bij de rondgang door het huis bemerkte ik dat plunderaars hiervan gebruik gemaakt hadden, er waren verscheiden dingen verdwenen.
De Amerikanen begonnen met het losmaken van alle telefoontoestellen die de Duitsers hadden achtergelaten; vervolgens werden deze in de wachtende auto geladen. Dit gedaan zijnde deed mr. Allan mij de mededeling dat de Commandant hem opdracht had gegeven om alle wijn en sigaretten mee te nemen. Hoewel ik mij voorhield dat onze bevrijders voorzeker wel recht op een hartversterking hadden, was het toch zuur dit alles af te staan. Ongemerkt wist ik een mantel te gooien over een rek vol wijn om zo tenminste nog iets voor Elly te behouden. Om deze steelse daad goed te maken wees ik de Amerikanen de welgevulde medicijnkist aan, waar zij bijna voorbij gelopen waren. Deze werd met grote vreugde in ontvangst genomen. Het kwam mij vreemd en onverklaarbaar voor dat de volmaakt uitgeruste Amerikanen, die eerst niet naar de Duitse voorraden getaald hadden, er thans zo begerig naar waren.
Later zou ons dit duidelijk worden, wij zouden beseffen hoe benard de toestand in die dagen is geweest. De aanval op Arnhem een volkomen mislukking die duizenden levens had gekost, Nijmegen kon slechts ten koste van de uiterste inspanning vastgehouden worden. De smalle verbinding van de vooruitgeschoven Geallieerde legers met hun ver verwijderde basis [werd] telkens bedreigd. Meermalen slaagden de Duitsers er in deze verbinding te verbreken waardoor het Noordfront afgesneden was van alle toevoer uit het Zuiden. Wel gooiden vliegtuigen voorraden neer, zij begingen echter de noodlottige vergissing de pakken ten Oosten van het Wald te laten vallen in plaats van ten Westen, zodat zij de vijand ten goede kwamen.
- 55 -
Zodra de Groesbekers bemerkten dat de soldaten weinig te bikken hadden werden hen van alle kanten boterhammen toegestopt en menigeen maakte een stevige Gelderse stamppot voor de jongens klaar. Ondertussen werd de voedseltoestand er voor ons ook niet beter op; slechts voor een beperkte tijd zou er voldoende voorraad voor alle inwoners zijn.

Bij onze rondgang door The Finish zag Mr. Allan de foto van prinses Juliana met prins Bernhard en veronderstelde dat het 't portret van mijn nicht met haar man was. Hij scheen iets vernomen te hebben over de bewoonster van het huis en vroeg nadere bijzonderheden; welke ik gaarne verschafte, met de bedoeling de Amerikaan enig begrip te geven van de toestanden onder de Duitse bezetting. Mr. Allan was verontwaardigd: "Stel je voor, een vrouw, een dame gevangen te nemen enkel omdat zij een radio in huis had. Toch waren er meer die er een bezaten is 't niet?"