| 44O - Vervolg dagverhaal |
blz 233 |
"Ja, ja, die Maas is een kwaai water" verzuchtte Vader van
Tilborg en ten bewijze haalde hij allerlei ongelukken op die in het
verleden voorgevallen waren. Het is opmerkelijk dat men hier in
Ravenstein over de Maas spreekt alsof zij een persoonlijkheid
ware. Zonder het te willen bekennen houdt men van de rivier; zal niet
iedere Ravensteiner in een vrij ogenblik even de dijk opslenteren om een
blik op haar te werpeen? Dat brede, levende water
- 73 -
oefent een geheimzinige aantrekkingskracht uit. Al stroomt de rivier
kalm en vredig voort, men weet hoe vol kuren en nukken zij kan zijn.
Hare wrede, bandeloze verwoestingen bij de talloze overstromingen,
waarvan de laatste nog niet langer dan een kwart eeuw in het verleden
ligt, zijn diep in het geheugen gegrift.
Dinsdag 24 October. 1)
De R.A.F.officieren hebben voor vanavond een daverend feest op touw
gezet, bioscoopvoorstelling met dansen na; de zich hier bevindende jonge
dames, waaronder ook Ineke, zijn allen uitgenodigd.
In het Parochiehuis is het feest voor de soldaten en de bewoners van de
Wal. Halverwege de avond verschijnen Jack en Frank bij ons in de keuken
en installeren zich aan tafel. "En het feest?" "Niet
leuk, te veel lawaai, beter hier." Ze brengen flessen bier mee,
dezelfde middag vers uit Brussel aangevoerd, waar onze jongens eer aan
bewijzen. En een heerlijk soort feuilleté-taart met jam die zeer in de
smaak valt bij het vrouwelijk deel van 't gezelschap. Jack, anders
altijd even rustig en stil, vertoont een onbedwingbare lust tot zingen,
waarschijnlijk de uitwerking van het bier. Plotseling slaat zijn
stemming om, hij wordt ernstig en vertelt hoe een vriend van hem
verleden Zondag per vliegtuig naar Engeland zou gaan om zijn vrouw op te
zoeken, die zwaar ziek in een hospitaal lag. Het vliegtuig verongelukte
met alle inzittenden.
Het moet bar toe zijn gegaan op 't feest in het Parochiehuis. Later
tonen onze vrienden ons een geestige tekening door één der hunnen
gemaakt: een verwarde kluwen mensen, duwend en vechtend, broodjes
vliegen links en rechts door de lucht, broodjes liggen half vertrappeld
op de vloer en worden door rondkruipende lieden opgegrabbeld. En zo
gebeurde het werkelijk verzekeren Frank en Jack. Het onderschrift van de
tekening luidt: "People are starving in Holland."
- 74 -
's Nachts vernemen wij weer voortdurend zwaar schieten van de kant van
den Bosch. Er wordt gezegd dat de Geallieerden thans in de straten van
de stad vechten.
De volgende dag komt onze oude Groesbeekse Dokter ons opzoeken. Wij
hadden hem 't laatst gezien op Vogelsangh op de eersten October, toen
hij naar Lies M. was komen kijken en haar vergunning tot vertrek had
gegeven. Die morgen had hij voor zich zelf verklaard geen plannen tot
heengaan te koesteren en toch was dien avond hun huis gesloten en
verlaten.
"Dat zat zo" verklaarde hij, "Mijn vrouw en dochter
hadden het niet langer kunnen verduren om in de kelder opgesloten te
zitten terwijl er steeds meer granaten in de onmiddellijke nabijheid
terecht kwamen en het huis aan de overzijde reeds geheel tot puin was
geschoten. Wij zijn toen maar op de vlucht getrokken, naar Nijmegen, en
daar zitten we nog."
De Dokter was nog eens naar Groesbeek teruggekeerd. Het dorp en zijn
huis zagen er verschrikkelijk uit, maar hij had toch de gelegenheid
gehad, zoals hij met voldoening vertelde, om een flinke voorraad
medicijnen uit zijn apotheek mede te nemen. Waarop Vader hem dadelijk
vroeg om het bepaalde middel dat hij altijd tegen de rheumatische pijnen
gebruikte en dat hij thans deerlijk miste.
Wij vertellen hoe de oude Willem de bakker ziek ligt en telkens
verzucht: "Ach, als onze eigen Dokter hier maar was, die zou mij
wel beter kunnen maken."
Datum
wordt tweemaal vermeld, gezien het gebruikte carbon zou het kunnen zijn
dat Tante Nel de tekst van het blad hiervoor gewijzigd heeft. P.S.
|