rozerode, witte en paarse bloemen of zuigen van wellust klapwiekend het zoete sap van gevallen vruchten op.
- 27 -
De vogels beperken zich niet tot wat afgevallen is; zij voelen zich heer en meester in de verlaten tuin en zoeken aan de bomen de fijnste peren uit om deze met forse snavelhouwen te behakken.
Merkwaardig is het op de gedragingen der verschillende vogels te letten wanneer er vliegtuigen in de lucht zijn of de granaten fluiten. De kleine vogels trekken zich niets van al dat rumoer aan; de grote daarentegen, de meerkollen, eksters, kraaien en kauwen worden onrustig en vliegen verontwaardigd krijsend rond. Als wilden zij protesteren tegen de vreemde indringers in hun element en hun recht op een vrije lucht verdedigen. De lijsters en merels mengen zich ook in het koor en laten hun alarmgetjoek horen.
De dorpshonden blijven evenmin onberoerd door het ongewone gerucht. Bij elke aanval verheffen zij hun stem en blaffen verwoed. Zij beginnen zelfs al te bassen wanneer de mensen met hun minder scherpe gehoor nog niets van enig motorgeronk kunnen bespeuren. Onze honden reageren ieder naar eigen aard en karakter op de invloed van dat gevaar. De jonge Joris trekt zich nergens iets van aan zolang hij in de veilige kelder zit maar eenmaal buiten is hij doodsbenauwd en voelt zich diep ongelukkig. De oude Schot blijft altijd bedaard doch als het lawaai hem al te bar wordt stapt hij uit zijn mand en drukt zich zacht kreunend tegen een van ons aan. Zijn verstandige ogen vragen waarom wij - de volgens zijn begrip almachtige mensen - dat verschrikkelijke niet laten ophouden. Als wij met de honden naar buiten gaan doet Schot aanstonds wat er van hem verwacht wordt terwijl Joris ronddrentelt en luistert en draalt, net zo lang tot hij een schot hoort - wat nooit lang op zich laat wachten - en dan vlucht hij onverrichterzake met de staart tussen de poten naar huis.
Gisteravond zagen wij tot onze ontsteltenis een der Oranjemannen, een bekende van ons, door een paar kameraden op een handkar naar huis brengen.
- 28 -
De afstand was te groot om inlichtingen te vragen maar vanochtend zijn Moeder en Ineke gaan horen hoe het met hem gesteld was. Gelukkig bleek er niets ernstigs aan de hand te zijn; de man was alleen overstuur geraakt van ergernis en verontwaardiging over de alom plunderende en lijken berovende marauders. De Ordedienst staat vrijwel machteloos tegenover dit euvel. Onze Oranjeman maakte zich alweer gereed dienst te gaan doen, doch eerst moesten Mevrouw en de Juffrouw mee naar de radio-uitzending luisteren. Deze meldde dat Amerikaanse luchtstrijdkrachten 1) in Venlo en in Eindhoven geland zijn en daar thans een grote aanval uitvoeren. De Waalbrug, benevens de bruggen van Mook, Grave, Oeffelt en Arnhem 2) bevinden zich in geallieerde handen, het bericht van de bevrijding van Breda wordt bevestigd.
Moeder en Ineke keerden overhaast naar huis terug daar het bombarderen opnieuw inzette. En wel zo hevig dat wij tijdens de voorbereidselen voor het koffiemaal eerst telkens voor meerdere veiligheid in de gang vluchtten en ten slotte de luiken voor het grote keukenvenster dichtmaakten. Het felle bombarderen ging onafgebroken door tot omtrent twee uur.
Onze maaltijd gebruikten wij in de kelder, na tweeën wasten Ineke en ik in de keuken af en maakten onderwijl 't een en ander klaar voor het middageten. Uit een onverwachte hoek kwam vandaag een uiting van waardering voor onze huishoudelijke zorgen. Wij overlegden vanmorgen in de kelder wat wij zouden eten. Paultje die geen acht op ons gesprek scheen te slaan, speelde met zijn ezelpaardje en zijn beer; ineens horen wij hem tegen de beesten opmerken: "Ik ben toch blij dat wij iedere dag warm eten krijgen." Een uiting die ons te meer verbaasde daar de kleine jongen helemaal niet zo verzot op eten is.
Onze kleine kerel van zes jaar gedroeg zich manmoedig hoewel voor hem de omstandigheden dubbel moeilijk waren nu hij zijn natuurlijke beschermers

     ^[1] Luchtlandingstroepen ? Venlo ? P.S.

     ^[2] V.w.b. Oeffelt en Arnhem een voorbarig bericht. P.S.