| 44S - Vervolg dagverhaal |
blz 272 |
Het kostte Miss Groesbeek heel wat woorden om hen te doen begrijpen
dat de omstandigheden op het Brabantse platteland volkomen verschillend
waren van die in de grote steden in het Westen des lands en dat er
werkelijk bittere honger geleden werd in het door de Moffen bezette
deel.
Vrijdag 22 December.
Reeds kort na het vertrek van mijn familie heb ik een brief voor hen
kunnen meegeven aan Groesbeekse vrienden die voor verdere verzending
zorg zouden dragen. Vandaag was ik in de gelegenheid met een vrachtauto
die vluchtelingen naar Breda overbracht een pakje te verzenden. Dit
bevatte de koffie die thans eindelijk na lang wachten op hun
distributiebonnen uitgereikt is. Wij zullen nu maar hopen dat de
verleidelijke geur die het pakje omgeeft niemand in de verzoeking gaat
brengen om het in te pikken.
Fred, de Canadees die achter Herpen in kwartier lag, is vertrokken maar
niet dan nadat hij opzettelijk naar Ravenstein is gekomen om afscheid te
nemen, te bedanken en twee paar leren zolen en hakken te brengen: "Pour
la dame qui a toujours si gentiment traduit mes lettres."
- 149 -
't Waren natuurlijk liefdesbrieven geweest, zo als wij er zoveel te
vertalen kregen. Want wel konden ogen en handdrukken en liefkozingen
veel vertellen van wat in de harten omging, doch er kwam een tijd
wanneer de woorden: "Do you love me?" en 't antwoord: "Yes
my darling" - die paar woordjes van de vreemde taal hadden de
Brabantse maskes al heel gauw te pakken - niet meer voldoende waren voor
't maken van toekomstplannen. Dan moesten de enkele personen die Engels
of Frans machtig waren, in vertrouwen genomen en ter hulp geroepen
worden. Als blijk van waardering voor de moeite kreeg men dan een reep
chocolade, een pakje sigaretten of, kostelijke gave, een stuk beste
Engelse zeep vereerd.
Fred, zo als zijn Engelse kameraden hem noemden, eigenlijk Frédéric
Dubois geheten, een onvervalst Frans type met donker haar en
vriendelijke, eerlijke donkere ogen, was in de zevende hemel toen Miss
Groesbeek bij de eerste kennismaking zijn moedertaal tegen hem begon te
spreken. In zijn verrukking bij die vertrouwde klanken opende hij
aanstonds zijn gehele hart. In een eigenaardig, archaïsch Frans
vertelde hij van de ouderlijke boerderij, een gemengd bedrijf, landbouw
zowel als veehouderij. Best land was 't en bleef 't ook. Zij pasten
wisselbouw toe en bemesten goed, ook met stalmest, dan behield de grond
zijn groeikracht. De Engelsen en Amerikanen verbouwden uitsluitend
graan, mestten enkel met kunstmest en mergelden de bodem uit. Van het
Canadese boerenland kwamen wij op de Brabantse akkers en hij verzekerde
"'t Is hier net als bij ons in 't Franse gedeelte van Canada, bomen
en struiken bij de huizen en langs de velden, niet zo kaal als in de
andere streken van Canada met die eindeloze velden."
Ten slotte kwam Frédéric op het onderwerp waarvan zijn hart vervuld
was: het meisje dat ergens op een afgelegen keuterboerderijtje in het
land van de Beerse Maas woonde. Uitvoerig zong hij haar lof in zijn
bloemrijk Frans en somde al haar vele goede eigenschappen op.
- 150 -
Toen Miss Groesbeek haar wandelingen eens tot de achterhoek uitstrekte
waar Tonia woonde en het meisje opzocht, kon zij vaststellen dat Fred in
zijn verliefdheid toch waarlijk niet al te zeer overdreven had. Tonia
was inderdaad knap en lief en maakte ook de indruk flink te zijn; zonder
twijfel zou zij 't wel rooien met haar vereerde Freddie in 't verre
Canada.
Evenwel, zo ver was 't nog lang niet. Fred zeide dat hij Tonia eerst
moest overtuigen van de bestendigheid zijner liefde, vervolgens zou hij
haar zijn trouwbeloften geven. Ook wilde hij haar op de hoogte brengen
van haar toekomstige leven in Canada, van zijn familie en de gehele
omgeving. Doch hoe dat te doen? De brave jongen kende nauwelijks vijf
woorden Nederlands en zijn beminde geen woord Engels of Frans.
Wij verdachten Toon er van dat hij Fred aangeraden had zich tot Miss
Groesbeek te wenden. Toon scheen ook geregeld een meisje in dat
achterland te bezoeken; misschien was 't wel Tonia's zuster. De tolk
kreeg het druk, want hoewel het tweetal gelieven elke avond bij elkander
kwam, er
|